Valkuil 1: te weinig eten!

Ontbijt: 2 crackers met appelstroop
op het werk: een fles groene smoothie tot de lunch
lunch: ik werk een heerlijke salade naar binnen met daarin gebakken pompoen en bloemkool, tomaatjes, spinazie en chiazaadjes.
Tussendoor drink ik naast de smoothie, 2 flinke bekers groene thee en een halve liter water.

Na mijn lunch loop ik terug naar mijn bureau en denk, "jeetje... ik zou nog wel wat te eten lusten". Helaas mijn tas is al leeg. Ik ben vergeten een snack voor vanmiddag in te pakken. Dat is niet handig. Nu had ik van de week een zakje tutti frutti meegenomen om dit op te vangen.. maar helaas je raad t al. OP!! Op mijn werk lukt t wel als je plantaardig wil lunchen en niet teveel variatie verlangt, maar een plantaardige snack na 14.00 vinden. Dat wordt een flinke uitdaging. Sinds een maand is er geen bedrijfsfruit meer en dat breekt me nu op. Want een appeltje, peertje of zelfs een banaantje was er wel ingegaan. En dan, bij de koffieautomaat, staat daar een pak koeken van een jarige collega. Ik moet sterk zijn, maar mijn buik knort en ik voel me wiebelig. Gelukkig moet ik weer aan het werk. Niet meer denken aan koeken en zin in iets hebben.

Koffiepauze, ik ontwijk de koffieautomaat nog maar even want mijn buikje knort en rammelt nog. Ik moet nog 2 uur werken en ruim een uur naar huis rijden. Ik twijfel, vul mijn beker met 2 kopjes heet water en loop weer richting mijn bureau. Bij mijn bureau gekomen zie ik dat ik nog 5 minuten pauze heb, en ook mijn flesje water is leeg. Theezakje in het hete water, en terug voor meer koud water.

De koeken staren me aan. Neem Mij lijken ze me te roepen. IK kijk op de verpakking, en lees: roomboter. Resoluut zet ik de koeken terug. Hup kraan open en mijn flesje eronder. In de perfecte wereld had ik me nu omgedraaid en was ik naar mijn plek gelopen, had ik een appel in mijn tas gevonden en werkte ik vrolijk en zonder honger verder.

Hoor je al vogeltjes en zie je me al met mijn headsetje door een wei huppelen vergezeld met Heidi-muziek? Helaas is dit niet de ideale wereld (of misschien moet ik zeggen gelukkig is dat niet de perfecte wereld). Mijn collega komt naast me staan, roept “ohwww heerlijk koeken” en duwt mij de verpakking onder mijn neus.

In een halve seconde zat de koek in mijn mond. Weg wei, weg huppeltje, weg vogeltjes en Heidi muziek. Hallo Schuldgevoel! Want dit ging ik dus niet meer doen.

Mezelf troostend met het feit dat mijn eigen challenge nog niet ingegaan is, dat dat morgen pas is. Zit ik die laatste 2 uur nog aan mijn bureau. Met een volle buik, dat dan weer wel.